موج پیشرو

اگر خدا بخواهد برای بیست و پنجم آذر لباس گرم برای بچه های یتیم خانه می خریم و می بریم

دیشب چند تماس با دوستان گرفتیم و برای این سفر هم همراهانی همراه شدند

۱- خانم بروجردی                  ۵۰ هزار تومان

۲- مهندس احتشام نیا           قول ۵۰ هزار تومان

۳- مهندس صابریان                قول ۵۰ هزار تومان

۴- مهندس جلیلی                 ۵۰ هزار تومان

۵- مهندس وجودی                 قول  ۵۰ هزار تومان به بالا

۶- مهندس عظیمی                ۵۰ هزار تومان

۷- دکتر میرکاظمی                 قول ۲۰۰ هزار تومان

۸-

دوستانی که در سفرهای قبلی با ما همراه بودند شماره تماس من را دارند تماس بگیرند اگر شماره حساب را فراموش کرده اند برایشان بفرستم

از تمامی دلسوزان خواهشمندم تا با اطلاع رسانی در خصوص آثار زیانبار پارازیت در جهت نجات جان نوزادان و کودکان تهرانی که شبانه روز در معرض تشعشع هستند گامی کوچک برداریم

گیجی و خستگی، ناشنوایی مزمن، التهابات و سرطان‌های پوستی، خونی، نخاع و اختلالات هورمونی (عقیم شدن مردان) و مشکلات باروری (در خانم‌های باردار) از جمله مواردی هستند که کارشناسان از احتمال بروز آنها در انسان بر اثر این امواج خبر می‌دهند. پیش از این نگرانی‌ها بیشتر درمورد امواج رادیویی و تلویزیونی و امواج آنتن‌های BTS موبایل صدق پیدا می‌کرد اما حالا امواج ارسالی روی ماهواره‌ها نیز به موارد قبلی اضافه شده است.

مطلب قبلي كامنتي هم از دوستي عزيز داشت حيف بود كه در كامنتها فراموش بشود

از دختر دريا سپاس گذارم

این هم پرده دیگری از اجتماع ما :
تو یه شب تاریک ساعت 3 صبح توی یکی از جاده های ایران فارس وقتی خانواده ای مشغول رانندگی در جاده بوده یه جسم جلو کاپوت ماشین پرت میشه و با شیشه برخورد می کنه . اون خانواده وقتی متوجه میشن که چی با ماشینشون برخورد کرده از ترس امنیتی که اجتماع ما داره و اینکه بیرون ماشین اونا هم قتل عام کنن از ماشین پیاده نمیشن و با اورژانس و 110 تماس می گیرن و احتمالا یک ساعتی میشه تا به داد اون جسم برسن و ساعت 5 صبح زن به بیمارستان منتقل بشه !
و اون جسم , بدن لخت یه زن باردار با لباس زیر بوده که وقتی میارنش بیمارستان استخوان پاهاش طوری شکسته بود که ریز ریز شده بوده , پوست سرش کنده شده بوده قفسه سینش اون قدر پهن بوده انگار با لاستیک روش رفته باشن . شکم 8 ماهش یه جوری پهن شده بوده که انگار خونریزی داخلی داده بوده و هیچ اثری از قلب جنین زنده نبوده و ..............
با اینکه یه ماهی از واقعه گذشته هنوز هم فقط خدا میدونه اون زن بی دفاع خودش خودشو جلو ماشین پرت کرده یا کسی اونو با چنین جراحاتی انداخته تو جاده !
سهیلا یه نام داشت و یه هویت و یه متر زمین به اسم قبر که بعد از مرگش ارامشی بگیره ! سهیلا وقتی مرد , عده کمی از مرگش با خبر شد و اسمش یه جاهایی تکرار شد هرچند دیگه دیر شده ! شاید عده کمی فهمیدند سهیلا چرا مرد !
اون زن بیچاره نه نامی داره , نه هویتی , نه کسی که از مرگش با خبر بشه و نه قبری ! هنوزم جسدش و بچه توی شکمش , تو سرد خونه بیمارستان ه و کسی نمی دونه اون زن چرا مرد !!!
تنها چیزی که بعد از داشتن چنین مرگی , نصیبش شد حرف هایی هست که پشت سرش زده شد به خاطر آرایشی که موقع مرگ داشت !
زن بارداری که تا آخرین لحظه عمرش این جمله " اونا به من تهمت زدن " رو تکرار کرده بود !
اجتماع من , کشور من , باردار چنین سهیلا ها و چنین زنانی ست ! چه قدر طبیب و دارو کم داریم برا درمان چنین زخم ها ی چرکینی !!

چند سال قبل وبلاگی داشتم و در آن می نوشتم یادم هست که یکبار پستی نوشتم با عنوان فرشتگان بال سوخته و در آن به بحث مادرانی که فقر آنان را به خود فروشی مجبور ساخته است پرداختم . یادم هست که در آن یادی کردم از مادری که توسط قاتل زنجیره ای مشهد کشته شده بود و نوزدادی چند روزه داشت و برای تهیه قوطی شیر خشکی تن به خود فروشی داده بود که اسیر آن شيطان منحوس شده بود .

نوشته اي تلخ بود تلخ به تلخي حقيقت !! گرچه من در این سالها در دورترین نقاط ایران صده ها بار صحنه هایی بسیار تلخ از سیاهی فقر را به چشم خود دیده ام و گریسته ام اما امروز نوشته سرکار خانم فرزانه روستایی در روزنامه اعتماد مرا سخت منقلب کرد نوشته ای تلخ از زلزله اي بزرگ که تهران را دیروز لرزاند بی آنکه هیچ لرزه نگاری جز قلبهایی که برای ایران می تپد را بلرزاند .

نوشته او را بر روي سايت گذاشتم تا بدانيد چرا ديروز قلبهايتان سخت لرزيده !

froostaee@yahoo.com فرزانه روستايي

سهيلا قديري تنهاترين و بي پناه ترين ايراني که زندان هاي کشور تاکنون به خود ديده، ديروز اعدام شد. نه کسي را داشت که براي اعدام نشدنش به دادستان التماس کند و نه حتي بيرون در زندان اوين کسي منتظر بود تا انجام اعدام را به اطلاعش برسانند. کسي بدن بي جان او را تحويل نمي گيرد و هيچ ختمي به خاطر او برگزار نمي شود. از همه درآمدهاي نفتي کشور فقط چند متر طناب نصيب گردن او شد و از 70 ميليون جمعيت ايران تنها کسي که به او محبت کرد، سربازي بود که دلش آمد صندلي را از زير پاي سهيلا بکشد و به 16 سال بي پناهي و فقر و آوارگي او پايان دهد و او را روانه آن دنيا کرد که مامن زجرکشيدگان و بي پناهان و راه به جايي نبردگان است.

سهيلا 16 سال پيش از خانواده يي که هيچ سرمايه مادي و فرهنگي نداشت تا خوب و بد را به او بياموزد، فرار کرد و ميهمان پارک هاي ميدان تجريش شد. حال او يک دختر شهرستاني يا دهاتي با لهجه کردي و لباس هايي بود که به سادگي مي شد دريافت به شمال تهران تعلق ندارد و از اينجا بود که ميهمان ثابت گرسنگي و سرماي زمستان و گرماي تابستان و نگاه کثيف و هرزه رهگذران شد.پس از سال ها آوارگي در حالي که فرزند ناخواسته يي را حمل مي کرد، از سوي پليس دستگير شد و براي اولين بار در زير سقف بازداشتگاه احساس خانه و مامن داشتن را تجربه کرد. به گفته خودش کودک پنج روزه اش را کشت چون تحمل سختي و گرسنگي و آوارگي کشيدن فرزند دلبندش را نداشت.

وقتي وکيل در جلسه دادگاه از او مي خواهد که بگويد «دچار جنون شده بودم فرزندم را کشتم»، زير بار نرفت و باز تاکيد کرد من عاشق کودکم بودم زيرا به غير از او کسي را نداشتم ولي نمي خواستم فرزند يک مرد معتاد و يک زن ولگرد بي پناه به روزگار من دچار شود. منطق زن فقيري که در دادگاه تکرار مي کرد من روي سنگفرش هاي خيابان و زير باران بزرگ شده ام، آن کودک بي پناه تر از مادرش را به کام مرگ کشاند و پس از دو سال مادرش نيز به سرنوشت مشابهي دچار شد.اعدام بي پناه ترين ايراني اين سوال را مطرح مي کند که گناه ولگردي و هرزگي يک انسان فقير و بي پناه و راه گم کرده بزرگ تر است يا گناه جامعه ثروتمندي که براي فنا نشدن امثال سهيلا اقدامي نمي کند.

قبح فسق و فجور سهيلا زشت تر است يا اينکه کسي در مناطق شمال تهران از شدت گرسنگي به تن فروشي روي آورد. و در نهايت وجود امثال سهيلاي ولگرد و قاتل براي يک جامعه پرادعا و پر از مراسم پرريخت و پاش زشت تر است يا بي تفاوتي نسبت به اينکه در لابه لاي کوچه پس کوچه هاي حوالي ميدان تجريش، انساني در اثر سرماي دي و بهمن چنان به خود بلرزد که براي نمردن از سرما و گرم شدن، هر شب را در خانه يي سپري کند. حال که از فقر و بي پناهي و به تعبير برخي، استضعاف امثال سهيلا احساس گناه نکرديم، از گرسنه ماندن او در خيابان هاي پر از رستوران تجريش شرمنده نشديم، و از اينکه جايي را نداشته تا شب هاي زمستان را در آن سپري کند.

فرجام سهيلا قديري و کودک پنج روزه اش ثمره يک بي عدالتي و يک ظلم غدار اجتماعي است که براي سر و سامان و پناه دادن به امثال سهيلا چاره يي نينديشيده. اگر نگاه سنتي خشن و بي عاطفه سياه و سفيد جامعه خود را به تجربه ديگر جوامع متوجه کنيم، درمي يابيم بسياري از کشورها راه حل هايي را تجربه کرده اند. کشورهاي اروپايي مراکزي را داير کرده اند که هدف از سازماندهي آن پناه دادن به کساني است که براي مدت کوتاهي يا اساساً سرپناهي ندارند و بدون سرپناه فنا مي شوند. حتي در کشور ثروتمندي همچون سوئد يا انگليس زناني که در اثر اختلاف خانوادگي از خانه فراري مي شوند به مکان هاي تعريف شده يي هدايت مي شوند تا آرامش بيابند و به زندگي عادي بازگردند.

براي جامعه يي که مفتخر است هرساله در مراسم و مناسبت ها تعداد ديگ هاي بار گذاشته شده صدتا صدتا اضافه مي شود و بسياري از نهادها با يکديگر رقابت مي کنند، تامين زندگي دو هزار يا پنج هزار نفر امثال سهيلا هزينه و سازماندهي کمرشکني محسوب نمي شود.اعدام امثال سهيلا به عنوان نماينده فقيرترين اقشار آسيب پذير که از يکي از دورافتاده ترين شهرهاي غرب کشور به تهران پرتاب شده، کدام حس عدالت طلبي کجاي نظام قضايي ما را اقناع مي کند و پاسخ مي گويد. آيا سهيلا قديري شهروند دارنده شناسنامه کشور ايران به خاطر محروميت و فلاکتي که کشيد و نقل آن، اشک همگان را در دادگاه درآورد بايد غرامت دريافت مي کرد يا حکم اعدام. يک هفتادميليونيوم درآمدهاي نفتي ايران که بالغ بر 735 ميليارد دلار مي شود معادل 10 هزار و پانصد دلار يا 10 ميليون و 500 هزار تومان مي شود. سهم سهيلا به عنوان عضوي از جامعه 70 ميليوني ايران با يک حساب سرانگشتي 10500 دلار يا 10 ميليون و 500 هزار تومان مي شود. در شرايطي که بسياري از اقشار جامعه ايران با تحصيل در آموزش و پرورش و تحصيلات دانشگاهي مجاني و با دريافت يارانه هاي بهداشتي، غذايي و دارويي بسيار بيشتر از 10500 دلار از سهم درآمد نفتي تسهيلات دريافت کرده اند، سهيلا به عنوان شهروند جامعه ايران هيچ گاه امکان بهره مندي از هيچ تسهيلات دولتي و ملي را نداشت. به همين لحاظ سهيلا به عنوان کسي که نتوانست از هيچ امکاناتي بهره مند شود، بايد حداقل 10 ميليون و 500 هزار تومان سهم خود را از درآمدهاي نفتي 30 سال گذشته دريافت مي کرد. و نيز به خاطر محروميت هايي که به آن دچار شد و عقب ماندگي و عقب افتادگي مضاعفي را بر او تحميل کرد، مبالغ ديگري را نيز بايد به عنوان خسارت دريافت مي کرد. به اين ترتيب سهيلا با داشتن 10 ميليون و 500 هزار تومان امکان آن را داشت تا اتاقي را اجاره کند، کار شرافتمندانه يي را بيابد و شب ها از گرسنگي و زمستان ها از سرما به خود نلرزد.

شايد او مي توانست خانواده يي تشکيل دهد و لذت مادر شدن و همسر بودن را تجربه مي کرد و نيز فرصت مي يافت به جاي کشتن فرزند دلبندش با شيرين زباني و شيطنت هاي کودکانه او آرامش يابد. اما سهيلا به جاي آرامش خانواده و همسر و فرزند، در فشار حلقه طناب دار آرام گرفت. حداقل او ديگر گرسنگي نمي کشد، از سرما به خود نمي لرزد و نگاه هاي هرزه را تحمل نمي کند. بي ترديد در رحمت و غفران خداوند رحمان و رحيم آرامش يافته است.

پی نوشت

سهیلا که بود

بعد از زلزله بم چند ماهي را به جمع اوري مستندات زلزله مشغول بودم و آنروزها بود که ساعتها مصاحبه را از خاطرات زمان روي دادن زلزله را از زبان مردم شهر ضبط كردم  تا آنکه روزي گذرم افتاد به مركز قطع نخاعي هاي امام رضاي بم !

مركز امام رضا محل نگهداري تعدادي از هموطناني بود كه پس از زلزله بنا بر دلايلي دچار قطع نخاع شده بودند زنان و مرداني با خاطراتي تلخ از روز حادثه كه به سختي حاضر بودند برايم خاطراتشان را جلوي دوربين شرح بدهند .

خاطراتي تلخ  ! از زنان قطع نخاع شده اي كه شوهران و پدرانشان به جهت آنكه نمي دانستند چگونه بايد يك مصدوم ضايعه نخاعي را از زير آوار در بياورند امروز بر روي تخت ها خوابيده بودند تا جوان هفده ساله اي كه در زير آوار چون فكر ميكرده پاهايش قطع شده دستانش را به تيراهني گرفته و خوش را بالا تر كشيده به اميد نجات در حالي كه صدايي عجيب و دردي مهلك در كمرش مي پيچد و ...

اما در ميان خاطرات عجيب آنها خاطره مرد جواني كه دو كودك ده و نه ساله اش او را ترو خشك مي كردند برايم عجيب تر بود . مرد جوان كه سرشب چند لرزش را حس كرده است از ترس زلزله دختر و پسرش را به بيرون از خانه برده و در كنار تنور وسط حياط خوابانده است تا اگر زلزله اي روي دهد آنها زنده بمانند اما همسرش اعتقادي به اينهمه ترسيدن نداشته است و در برابر اصرار شوهرش مي گويد كه حواسش را جمع خواهد كرد و اگر هم زلزله اي روي دهد به سرعت از خانه خارج خواهد شد .

زلزله زن را در زير آوار مدفون مي كند درحالي كه همسر و فرزندانش  به خاطر بیرون ماندن از خانه زنده می مانند . شوهر به سرعت شروع به برداشتن آوار ميكند و زماني كه داشته همسرش را از زير آوار بيرون مي اورده پس لرزه اي كوچك ديوار آسيب ديده اي را بر روي شوهر فرو مي ريزد .

شوهر امروز قطع نخاعي است همسرش فوت كرده و دو كودك از پدر پرستاري مي كنند .

کسانی که آثار زلزله را به چشم دیده اند هیچوقت قساوت زلزله را دست کم نمی گیرند .

از زلزله نترسیم بلکه همیشه در برابرش هوشیار باشیم .